Bir çocuğun tembel halinden bir parça...

  Ilk olarak okuldan bahsedeyim. Okul, bir çocuğun gelişmesi için çok güzel bir fırsat. Anaokulundan başlar ve artık gerçekten hayata atılabilecek, kendi ayakları üzerinde durabilmeyi öğrenebileceği zama kadar bu okul süreci devam eder. Her dönem okulda işlenen derslerin seviyesi artar, böylece çocuğun da bakış açısı, yenilenen konularla, eski konuların genişlemesiyle ve artan sorumluluklarla oturmaya başlar. Bazen bu sorumlulukların artması, yapı olarak ya da düşünce olarak üşengeç veya tembel olan çocuklara, yapılması çok zor, zaman kaybı, oyun oynama süresini kısıtlayan bir şeymiş gibi gelir. Hatta biraz vicdanlı olanlar ise ödev yapmayayım da oyun oynamasam da olur diye düşünerek uzanır yatağına, elinde kitaplariyla boş boş duvarla bakma seviyesine bile gelebilir. Oysa bilmiyor ki bir başlasa ders çalısmaya, bir kendini düzene soksa... Tamam, çocuk, oyun oynamak ister, belki de işin ciddiyetine varmamıştır, 'ne düzene sokması!' diye düşünülebilir fakat bazı çocuklar dışında, genelde bu durumdakiler ilerleyen zamanlarda da bunun farkına varamıyor, okul cehennemmiş gibi geliyor. Ve bu tür çocuklar genellikle düşük seviyeli liselere düşüyorlar ve bu okullarda sonradan farkına varmış olan öğrenciler kazanıyor ama bu bizim tembel olanlar okula sövüyorlar, hatta okulu bırakıp bir yerlerde çalışmaya başlıyorlar. Bazen okul çıkışı eve dönerken elinde cay tepsisiyle esnaflara cay dagitan yasitim veya daha kucuk cocuklar goruyorum, veya öğleyin bir cafeye oturduğumuzda okul dönemindeki bir genç garsonluk yapıyor ve ardından ben de düşünüyorum ki 'hiç mi okulu, okumayı sevmiyordu acaba?' veya 'hiç özlemiyor mu okul zamanlarını ve hiç pişman oldu mu acaba?' fakat ben sadece düşünürüm, bu durumda yapabileceğim bir şey yok.
    Okumak aslında o kadar güzel bir şey ki! Keşke herkes bunun farkına varsa.
     Kültür o kadar güzel bir şey ki!
Keşke herkes öğrenmeye çalışsa.
      Bilim o kadar sihirli ki!
Keşke herkes bunun tadına varsa.
       Yaşam, dünya o kadar düzenli ki!
Keşke herkes çözmek için, bulmak için düşünse.
         Bir şeyler bilmek o kadar gurur verici ki!
Keşke herkes bilginin verimini anlasa.

 Evet bir şeylerin farkına varmak o kadar önemli ki!
Keşke hayatımızda bu kadar keşkeler olmasa...

Iste yazıyorum çünkü söyleyecek çok sözüm var, söylediklerimle anlatmak istediklerim bu bizim arkadaşları uyandırsa, kelimlerin sihrine varsalar, bir araya gelen bu harflerin, kelimlerin beynimizde algılara neden olup bizim harekete geçmemizi sağlaması ne kadar garip değil mi? 'Değil' diyorsanız da, 'evet öyle' diyorsaniz da gidip öğrenelim bakalım, öğrenelim de en azından konuşmanın, anlamanın gerçekliğine varalım, birbirimizi daha iyi anlayalım öğrenince daha güzel olduğunu herkese daha güzel bir şekilde anlatalım.



            Iyi kapli ve cesur olmaniz dilegiyle...Mantikli kalin...


                                           Fatmanur Mandev

Have Courage and Be Kind

I wanted to explain my thoughts with the other language, English. Because that is the largest language in the world. It is international, so everybody can understand, i think.
   I want to criticize the position of humanity. Actually, i cannot see the humanity around! It is lost. Or  it is hiding somewhere, because humanity afraid of terrorism, afraid of violence, afraid of selfishness and afraid of the people's money making goals. Because when money enter the subject, everthing gets destroyed. People never be full about money. They everytime want more and more. So, when money gets low , they resort to violence. Violence makes a nervous, terorristic place. And all blameless people dies. That is not fair! That bad people's heart and their brain taken by Beelzebub people and their everything taken by him devils! And we people should get arm and arm, and we should spread LOVE around! We do not have to be too emotional but some love emotion and a little bit logic are enough for the save this world against the bad 'things'. Don' forget my brothers and sister, we are HUMAN!!!

               HAVE COURAGE AND BE KIND - that is the key of peace. And the Love is the solution!
                                                           You are more courage than them...
 
                                                                                         Fatmanur Mandev

Mantıklı Sevgi

İnsanlığın değerlerine ne olmuş, sevgi nerede herkes soruyor, 
tabi var oluşumuz bir olan bizler kendimizi birbirimizdrn üstün görüyoruz bazı konularda.
İnsan merak ediyor bir yerde - neden terörizim var, hala burada, dünyamızda. Bunu yapanlar da 
bu dünyada hayatta. Tek istedikleri Dünya'ya hükmetmek ki sanki sonusuza kadar bu Dünya var olacakmış gibi, dünya için, para için, sadece bir kaç dönem için nedir bu hadsiz ve sevgisiz faaliyetler?! Fazla duygusal olmaya gerek yok, ilk olarak 'MANTIK' ve birazcık sevgi duygusu yeter çünkü sevginin ve iyi kalpliliğin gücünu ve hissini, bu hissin güzelliğini 'insan' farkedince hepimizi bir arada tutup daha renkli ve 'çeşitli' bir dünya oluşturacak bu fevkalade sevgi hissinin daimi olmasını isteyip sevgi duygusunu arttiracaktir.
  Bu dünyaya hükmetmek isteyen teröristler ise bütün masum 'insanları' öldürüp, hayatlarıni katledip, yok edip, geriye yalnızca kendiyle ayni fikirlere, ayni ideolojiye, aynı inanışa sahip, terrörist yanlısı varlıklar topluluğu yapmaya çalışıyorlar. Ve böyle bir dünya kesinlikle cansız, yaşamsal faaliyetler dışında her türlü içi boş ve köle halinde insanlar topluluğu haline gelir, ve bu, biz 'insanların' isteyeceği bir şey değil. Bu demek olabilir ki onlar kalpli kalpsiz, ruhlu ama çürümüş ve yazık olmuş ruhlu, beyinleri var ama başkaları düşünüyor, başkaları da aynı şekilde-ve bunlar kesinlikle kalbi olmayan, beyni olmayan, sevginin 's' sini bilmeyen, iki 'i' olan 'ihanet ve intikamcılık' dan başka özelliği göz önünde bulunmayan kötü bir şey
                -yani başkaları tehlikede ama onlar bunun eğlencesinde, kağıdında, metaliğinde... 
                                 Sevgiyle kalın. Onlardan cesursunuz.

                                                           Fatmanur Mandev